Rüya sakinleri yoklamada herzamanki yerlerinde bu gece bir kişi eksiğiyle, tuttuğum dileği oynamalarına niyet geceye attım kendimi yada gece bendeydi .

Dolaştığım sokaklarda, apartman topuklu bir kadın eli belinde, saçında kırmızı karanfili ve aynı renkte sevişmeleriyle yanaştı yarısı yarimde kalan kalbime, yer kalmamıştı belki yada derinliklerimi acıtıyordu  girdiğinde, kaçıverdim, uzaklaştım bir kez daha asarak umutsuzluklarımı ve geceyi bir yusufçuğun kanadında geçirdim. Ben güvendiğim karalarda hissederken yusufçuğun teninde, karaladığım boş sayfaların beyazlamasını umduğum sokaklardaydı onun nefesi . Biliyordum, bir köşede açtığı tutku sergisinde kalbini sunarken kalpsizlere, aslında avazında çıkamaramadığı feryatları koparıyordu içinde.

Bir gece daha ve ben yine dolaşma hevesinde ama ayaklarım hiçbiryere gitmek istemezcesine yürürken, körpecik aşkların ıssız parklarda bank üzerindeki  kokusuyla karşılaştım, tanıdık gelmişti bu koku,dün gece benimde üstüme sinmişti hatta, önce utandım biraz sonra yine boşvermezliğime getirdim herşeyi. Umrumdamıydı sanki ne koktuğum, onun tadı olmadıktan sonra. Kim yıkayacak, kim arındıracaktı beni,  yaktığı tütsülerin dumanını kim eline tuttuktan sonra sürecekti bedenime, afrodizyak koksun sevişmelerimiz diye. Kimsesizliğin yani onsuzluğun saatindeyken çalan çanların sesinde duydum yine yusufçuğun sesini. Kanatları dahabir süslü, daha bir davetkar geldi bu gece, ben gözlerini görmeden önce.
Anlattığı hikayeler vardı gitmek istediği diyarların ilk durağında onu götürecek sevdayı beklerken yaşadıklarından hani. Ama sustu, yalnızca baktı ve yolculuk vakti geldi dedi, gitmeliyim, beni götürmelisin artık, ardına bile bakmadan, götürmelisin. Söz dedi ne ekmek kırıntım var nede çakıl taşlarım beni geri döndürecek. Aslında beklediğim sözleri umud etmemişcesine kırabilirmiydim kanadını ve ya yıkabilirmiydim duvarlarımı bilemezken, mucizelere inanmak istedim o anda, mucizem sendin oysa, kaçtığın kaldırımlar sana bağımlıydı sende onlara aslında. Uçsuz bucaksız umutsuzluklarında yatarken gölgen,kendi günahının suyuyla doyuyordu, yetiniyordu bedenin.  

Yusufçuk dedim, el sallama vakti geldi, çıkar mendilini salla boşluğa ve geçmişte yaşadıklarına. Bu gece unutanları unutmaya yüz tutma vaktidir, bu gece yusufçuğun gitme vaktidir.